Gebruikerswaardering: 5 / 5
Door Marc Giesselink - 023Magazine/Haarlem en verre omgeving - Vroeger als klein jongetje, toen de wereld zich nog afspeelde in zwart/wit, begreep ik niet waarom mijn vader het zo leuk vond om op onze, met beeldbuizen uitgeruste Philips televisie naar “Sport in Beeld” te kijken. Toentertijd was er nog tijd voor andere sporten gereserveerd: dressuur; motorcross met zijspan, snelwandelen, atletiek, maar toen ook al voetbal.
Die-meneer-in-het-zwart is de baas
Ik kan mij nog herinneren dat ik toen al door had dat de-man-in-het-zwart (tsja, hoe kan het ook anders in het kleurloze tijdperk) speciaal was. “Speciaal” in de negatieve zin van het woord. Die andere mannen in het veld, in diverse tinten grijs (geen 50) waren helemaal niet lief tegenover die ene meneer. Ik vroeg me letterlijk af of die-meneer-in-het-zwart stout was geweest en daarom geen grijstint mocht dragen. Weet nog dat mijn vader eerst moest lachen en daarna beaamde dat die-meneer-in-het-zwart de baas was in het voetbalveld. Samen met zijn twee compagnons die alsmaar op en neer liepen langs de lijn.
Die-meneer-in-het-zwart bleek de scheidsrechter
Uiteraard begreep ik later dat die-meneer-in-het-zwart de scheidsrechter was, hoewel het nog even duurde totdat ik begreep WAT die meneer dan aan het scheiden was. Trouwens duurde het nog een hele tijd voordat die-meneer-in-het-zwart OOK andere kleuren mocht dragen en ook niet altijd meer een jongetje hoefde te zijn. Maar dat is misschien voor later in het verhaal.
Die-meneer-in-het-zwart en bijverdiensten
Het schijnt, heb ik me laten vertellen, dat op het hoogste niveau, ik leerde dat dat de Eredivisie heette, zo’n-man-in-het-zwart wel 75 guldens kreeg voor het mee doen met een voetbalwedstrijd; maar hij mocht als enige niet tegen de bal aan schoppen. Begreep pas later, was toen al minstens tien, dat het een eer was om op het hoogste niveau te scheidsrechteren. Maar ook in mid-jaren zeventig was 75 gulden (en onkostenvergoeding) natuurlijk niet zo veel, gezien de bedragen die ook toen al verdiend konden worden. Begrijpelijk dat de verleiding aanwezig kon zijn om wat extra bij te verdienen. Althans dat zou men op kunnen maken aan de zangkoren die zonder muzikale training door menig supportersvak werd bezongen. Het “hi-ha-honde-xxx” tijdperk was al voorbij toen ik beter begon te begrijpen waarom die-man-in-het-zwart meerende binnen de lijnen.
Die-meneer-in-het-zwart en bestorming door spelers
Ook ik heb mij soms gezondigd op wedstrijddagen, als ik een wedstrijd bezocht en ik het met de rest van het thuispubliek eens was met de verschillende geuzennamen die beschrijvend aangaven, wat men van de kwaliteiten van de-man-in-het-zwart vond.
De verdiensten zijn, naar ik begrijp, redelijk aangepast aan de huidige tijd. Maar de bestorming en belegering door spelers van de-man-in-het-zwart is nog steeds niet helemaal beteugeld. In dat opzicht ligt rugby nog mijlenver voor op het huidendaagse voetbal: grote rugby spelers blijven “U” zeggen tegen de referees en beloven oprecht dat ze de bestrafde overtreding niet weer zullen laten gebeuren. Misschien zijn ze bij rugby zich meer bewust dat er zonder referees geen wedstrijd gespeeld kan worden.
Die-meneer-in-het-zwart, een clubscheidsrechters in hart en nieren
“Waarom” worden dan toch clubmensen evengoed scheidsrechter. Zeker ook wanneer gemeend wordt dat de clubscheidsrechter in het voordeel van de Koninklijke HFC moet fluiten. En temeer om zich onbezoldigd te laten afz....., soms zelfs door spelers van dezelfde club. Het goede nieuws is dat De Koninklijke een redelijke groep clubmensen heeft die ervoor zorgen dat de meeste, zo niet alle thuiswedstrijden voorzien worden door mensen die gek genoeg zijn om de fluit ter hand te nemen.
Die-meneer-in-het-zwart, geliefd collega Ger de Waard, hij is niet meer
Bij HFC krijgen de leidsmannen gelukkig een gemeend “dank u wel” van beide partijen wanneer de strijd is gestreden. Zo gold dat zeker ook voor onze scheidsrechterscollega Ger de Waard die onlangs helaas is overleden. Ger, een clubman in hart en nieren, een fervent maar beheerst scheidsrechter die door iedereen alom werd gewaardeerd en gerespecteerd. Door zijn positieve en mensgerichte benadering viel er bij de voor- en tegenstanders nooit een onvertogen woord. Ger was een leidsman die jaren achtereen bij De Koninklijke HFC op zaterdag- of zondagmorgen de fluit hanteerde en die met alle geduld zijn plezier vond in het leiden van de wedstrijden.
Afgelopen zondag werd Ger in het bijzijn van zijn familie en omringd door alle scheidsrechters van HFC voorafgaand aan de wedstrijd tussen Bloemdendaal en HFC in de middencirkel herdacht.
Ger makker, bedankt voor alles wat je hebt gedaan om jouw wedstrijden altijd in goede banen te leiden. Wat gaan we je enorm missen…
